Arbol del banquete de Conxo
“Los que ayer fueron bosques y selvas
De agreste espesura,
Donde envueltas en dulce misterio
Al rayar el día
Flotaban las brumas,
Y brotaba la fuente serena
Entre flores y musgos oculta,
Hoy son áridas lomas que ostentan
Deformes y negras
Sus hondas cisuras.”
En defensa do espazo de Conxo
Con estes versos do seu poema, Los robles, Rosalía de Castro denunciou unha situación en Galicia que se foi intensificando no tempo cada vez máis, isto é, a progresiva desaparición das antano profundas carballeiras galegas, cuxa madeira comezou a ser empregada en servizo do progreso, como a construción das liñas de ferrocarril; así como sufrindo un paulatino proceso de substitución por especies invasoras más produtivas, coma o caso do eucalipto.

